Ervaring – Alime D., 51 jaar

19 jaar chronische allergische reacties, netelroos en ernstige huidklachten 

Jarenlang leefde ik met een constante angst. Ik wist nooit wanneer mijn lichaam weer zou reageren. Daarom droeg ik altijd een adrenalinepen bij me. Niet uit voorzorg, maar omdat ik die ieder moment nodig kon hebben.

Ik ben 51 jaar oud. Op 2,5-jarige leeftijd verloor ik één van mijn nieren door een Wilms-tumor, een vorm van kinderkanker. 

Tot mijn twintigste leefde ik met één nier zonder dat ik daar klachten van ervaarde.

Rond mijn twintigste werd ik ernstig ziek. In één maand tijd kwam ik acht kilo aan en was ik extreem vermoeid.

Pas na een jaar van onderzoeken werd duidelijk dat mijn schildklier volledig was uitgevallen.

Dankzij medicatie kreeg ik dit onder controle – tot mijn dertigste.

Toen volgde een pijnlijke scheiding. Kort daarna begon mijn lichaam opnieuw in opstand te komen.

Ik kreeg bultjes, jeuk en een brandend gevoel over mijn hele lichaam. Daarbij kwamen koorts en oedeem in mijn gezicht, 

zo erg dat mijn ogen bijna dicht zaten en mijn lippen zo opzwollen dat ze mijn neus raakten. Er werd een onbekende allergie vastgesteld, vallend onder de noemer netelroos. De oorzaak bleef echter onbekend. Het ontwrichtte mijn dagelijks leven volledig. Ik kon niet meer slapen en nauwelijks nog functioneren. Mijn handen en voeten zwollen op, waardoor lopen bijna onmogelijk werd. Zelfs simpele handelingen, zoals de gordijnen openen, kostten enorme moeite.

Negentien jaar lang zocht ik hulp, zowel in Turkije als in Nederland. Ik liep van dokter naar dokter en belandde regelmatig op de spoedeisende hulp met hevige benauwdheid en een opgezwollen tong die mij doodsangsten bezorgden. Ik droeg standaard een adrenalinepen bij me en kreeg keer op keer behandelingen met corticosteroïden. Mijn situatie werd zo uitzichtloos dat ik soms niet meer wilde leven. Elke dag leefde ik met angst. Een allergische reactie kon zomaar mijn tong of luchtpijp afsluiten. Ik durfde nauwelijks nog te eten. Ik verloor gewicht, verloor mijn werk en uiteindelijk verloor ik ook een stuk van mezelf.

Tijdens een afspraak bij de fysiotherapeut kwam ik Jenneke tegen, iemand die ik al van een paar jaar geleden kende.

Zij zag meteen dat mijn klachten niet pasten binnen het “plaatje” van fysiotherapie. Ze moedigde me aan om naar de eerste hulp te gaan wanneer het echt misging. Maar ze zei ook: als ze niets vinden, kom dan terug – dan wil ik je op een andere manier helpen.

Ze sprak onder andere over water. Eerlijk gezegd moest ik daar eerst om lachen. Hoe kon water mij helpen na alles wat ik had meegemaakt?  Ik had niets meer te verliezen, dus besloot ik het toch te proberen. Vanaf dat moment begon er langzaam iets te veranderen.

De eerste maanden verliepen niet zonder uitdagingen. Mijn lichaam reageerde soms heftig. Ik kreeg periodes van diarree, misselijkheid, obstipatie, huiduitslag en sterke schommelingen in mijn energie. Met natuurlijke ondersteuning was deze periode beter vol te houden.

Toch merkte ik al binnen twee weken dat er iets begon te veranderen. Mijn huiduitslag werd eerst erger en nam daarna af. Na drie weken waren er al verbeteringen zichtbaar in mijn bloedwaarden. Ook mijn cholesterol, bloedsuiker, vermoeidheid en maagklachten lieten zien dat mijn lichaam anders begon te reageren.

In januari 2025 stopte ik met mijn hormoontabletten. Dat zorgde tijdelijk opnieuw voor flinke schommelingen: somberheid, migraine, stemmingswisselingen, opvliegers en eetbuien. Gelukkig ging ook deze fase weer voorbij. Daarna voelde ik me steeds sterker worden en merkte ik dat mijn lichaam stap voor stap meer aankon. 

Ik kon weer voeding verdragen die ik jarenlang niet kon eten. Tomaat, aubergine, oesterzwam, noten, banaan, kiwi…

Het voelde alsof ik mijn leven stukje bij beetje terugkreeg. Hoe bijzonder is het om na jaren weer te kunnen genieten van een simpel broodje pindakaas?

Gedurende dit hele proces stond Jenneke naast me. Ze luisterde, legde uit, gaf advies over voeding en suppletie en stelde me telkens weer gerust. Jenneke behandelde me waar nodig om verlichting te geven.

En nu, acht maanden later, is mijn leven totaal veranderd. Voor het eerst in jaren gebruik ik geen medicijnen meer.
Geen hormonen, geen ontstekingsremmers (corticosteroïden), geen allergieremmers, geen slaapmiddelen en geen noodmedicatie zoals een adrenalinepen.

Voor het eerst in jaren voel ik me vrij, helder en in balans.

Mijn lichaam reageert niet meer op elke prikkel.

Ik leef weer.

— Alime