Ervaring – Rendel, 43 jaar 

Geen duidelijke oorzaak. Wel een lichaam dat duidelijk op de rem trapte.

Het begon met iets dat onschuldig leek: een paar dagen griep.
Vier dagen was ik flink ziek, met koorts, rillingen en extreme vermoeidheid. Ik dacht dat het vanzelf wel over zou gaan.

Maar op 28 november`25 veranderde er iets.

Mijn enkels begonnen te branden en de huid werd rood. Eerst dacht ik dat het bij de griep hoorde. De huisarts dacht dat ook. Een week later zat ik weer in de spreekkamer. Mijn onderbenen waren inmiddels dik geworden en de roodheid trok via de binnenkant van mijn dijen omhoog richting mijn onderrug. Volgens de huisarts was het netelroos. Ik kreeg tabletten en zalf. Dat zou binnen een paar dagen moeten werken.

Maar dat gebeurde niet.

De klachten namen toe.

Er werd bloed geprikt en een waarde bleek verhoogd, wat kon wijzen op trombose. Alleen dat woord al zorgde voor veel onrust. Ik werd doorgestuurd voor een echo van mijn bloedvaten.

Die echo liet iets anders zien: mijn bloedvaten waren gewoon open en zagen er, ondanks mijn gewoonte om te roken, eigenlijk verrassend goed uit. Geen trombose dus. Wel zat er veel vocht in mijn benen.

De verklaring die ik kreeg was dat mijn lymfesysteem mogelijk beschadigd was door de netelroos. Voor de zekerheid begon ik met bloedverdunners.

De zwelling en roodheid namen iets af, maar mijn linker onderbeen bleef dik. Tegelijkertijd was ik nog steeds erg moe. Niet normale vermoeidheid, maar een diepe uitputting. Ik kon mezelf nauwelijks warm houden en had voortdurend koude rillingen.

Ondertussen werd telkens een andere medicatie voorgesteld.

Ik ben altijd voorzichtig geweest met medicijnen. Dat idee van “we proberen dit en kijken of het werkt” voelt voor mij niet goed. Als het niet werkt, komt er weer iets anders. Voor mij voelt dat als Russische roulette met mijn lichaam.

Ik wil begrijpen wat er speelt, niet alleen een symptoom onderdrukken.

Toen de huisarts opnieuw een zwaarder medicijn wilde proberen, dacht ik: ik ben toch geen labo-rat?

Precies op dat moment kwam Jenneke Bouwmeester op mijn pad.

Via mijn broer. Hij had een afspraak bij haar en stelde voor dat ik meeging. Ik wist niet goed wat ik kon verwachten, maar wat me meteen opviel was haar openheid en eerlijkheid.

Geen vage verhalen of ingewikkelde termen, maar helder uitleggen wat er in je lichaam gebeurt en waarom klachten kunnen ontstaan.

Hoewel we daar eigenlijk voor mijn broer waren, nam ze de tijd om ook even naar mijn been te kijken. Maar ze keek verder dan alleen die klacht. Ze wilde het hele plaatje begrijpen.

Ze stelde vragen die veel verder gingen dan ik gewend was:
hoe leef je, wat eet je, hoe zit je emotioneel, wat heeft impact gehad op je leven, en wat vraagt jouw leven eigenlijk van je lichaam?

Ze keek niet alleen naar het symptoom, maar naar het hele systeem.

Dat maakte indruk.

Bij de deur zei ze iets dat me is bijgebleven:

"Als jij honderd procent voor jezelf kiest, geef ik je tweehonderd procent."

Geen druk. Geen verkooppraatje. Alleen een aanbod om echt te onderzoeken wat er in mijn lichaam speelde.

Diezelfde avond merkte ik al iets. Normaal rijd ik in één keer naar huis, maar dit keer moest ik onderweg meerdere keren stoppen om te plassen. Mijn buik begon te rommelen en pijn te doen. Het voelde alsof mijn lichaam iets begon los te laten.

Vanaf dat moment ben ik de begeleiding bij haar gestart.

Wat mij vooral opvalt aan haar aanpak is dat ze naar het hele systeem kijkt. Niet alleen naar een klacht, maar naar alles eromheen: voeding, energie, emoties, belasting en herstel.

Ze stelt vragen waar je soms even stil van wordt. Niet om moeilijk te doen, maar omdat ze echt naar de kern wil.

Ze is eerlijk, warm en direct. En als ze iets niet weet, zegt ze dat ook. Dan zoekt ze het uit of overlegt met collega’s. Dat gaf mij vertrouwen.

Binnen anderhalve week merkte ik al verschil. Mijn energie begon terug te komen en mijn enkel werd met de dag slanker. Na twee weken was hij bijna weer normaal.

Maar wat voor mij misschien nog belangrijker was: ik had voor het eerst het gevoel dat iemand echt probeerde te begrijpen waarom mijn lichaam zo reageerde.

Voor mij betekent gezondheid niet alleen dat een symptoom verdwijnt. Het betekent dat je weer richting voelt, dat je begrijpt wat je lichaam probeert te vertellen en dat je weer grip krijgt op je eigen gezondheid.

Als iemand mij nu vraagt waar hij of zij heen moet met gezondheidsproblemen, vertel ik simpelweg mijn eigen verhaal.

Want uiteindelijk overtuigt persoonlijke ervaring vaak meer dan duizend woorden.

— Rendel